هجرانی

که نخستين سحرگاهِ جهان را آزموده‌است.

چه هنگام می‌زيسته‌ام؟
 

که آسمانِ خودم
چترِ سرم نيست؟ــ

آسمانی از فيروزه‌یِ نيشابور
با رگه‌هایِ سبزِ شاخ‌ساران،
 

آزاد و رها
 

بگذار
بر زمينِ خود بايستم
بر خاکی از براده‌یِ الماس و رعشه‌یِ درد.

و صدایِ رويشِ خود را بشنوم:
 

وگرنه چه هنگام می‌زيسته‌ام؟
کدام مجموعه‌یِ پيوسته‌یِ روزها و شبان را من؟