کوچه

دهليزی لاينقطع
در ميانِ دو ديوار،
 

و خلوتی
	که به‌سنگينی

چون پيری عصاکش
	از دهليزِ سکوت
		می‌گذرد.

 

	و آن‌گاه
	آفتاب
	و سايه‌يی مُنکسر،
	نگران و
	مُنکسر.

 

	خانه‌ها
	خانه خانه‌ها.
	مردمی،
	و فريادی از فراز:

 

 

ــ	شهرِ شطرنجی!
	شهرِ شطرنجی!

 

دو ديوار
و دهليزِ سکوت.
 

و آن‌گاه
	سايه‌يی که از زوالِ آفتاب دم‌می‌زند.

 

مردمی،
و فريادی از اعماق:

 

ــ	مهره نيستيم!
	ما مهره نيستيم!